✨ Forum Opiekunów Osób Chorych Na Alzheimera

Stowarzyszenie działa przede wszystkim na rzecz rodzin, opiekunów oraz samych chorych na chorobę Alzheimera, prowadząc edukację członków rodzin, osób zinteresowanych w zakresie opieki i rehabilitacji osób chorych współpracując z psychologami, lekarzami w zakresie: leczenia, poprawy funkcjonowania tych osób w rodzinie i Każdy pacjent pochodzi z unikalnego tła, które wpływa na jego postrzeganie zdrowia i choroby, jak również na jego zdolność do dostosowania się do zaleceń medycznych. Pielęgniarki muszą uwzględniać te czynniki podczas edukacji pacjentów, dostosowując swoje podejście do indywidualnych potrzeb i okoliczności każdego pacjenta. Przekonanie, że czynności pielęgnacyjne są wykonywane dobrze, a stan chorego nie ulega pogorszeniu, znacznie podnosi komfort opiekuna. W następnej kolejności opiekun powinien pomyśleć o wsparciu emocjonalnym. Pamiętaj, że nikt nie oczekuje od ciebie heroizmu. Bliskie osoby z pewnością chętnie wysłuchają o problemach i lękach, z Wiele osób tak reaguje, nawet dużo młodszych. Niestety na dzień dzisiejszy ta choroba jest chorobą nieuleczalną. W sieci są dostępne poradniki na temat opieki nad chorymi z demencją. Ogromną wiedzę na ten temat zgromadziliśmy też na tym forum. Przeczytaj forum. Jak będziesz miała jeszcze jakieś pytania to pisz. Od 1 marca 2012 r. miesięczna wysokość dodatku to: dla inwalidy wojennego niezdolnego do pracy i samodzielnej egzystencji kwota wynosi 293,57 zł brutto; dla pozostałych osób – 195,67 zł brutto. Wysokość dodatku pielęgnacyjnego jest waloryzowana corocznie, od 1 marca danego roku przy zastosowaniu wskaźnika waloryzacji emerytur. Chyba, że zacznie sikać bezwiednie, co w przypadku chorych na Alzheimera prędzej czy później następuje. Co do problemów przy przenoszeniu Mamy z łóżka na fotel ubikację to proponuję skonsultować się z rehabilitantem, żeby podpowiedział, jaką techniką to robić najlepiej. Przedstawiamy rozmowę ze Zbigniewem Tomczakiem, Prezesem Polskiego Stowarzyszenia Pomocy Osobom z Chorobą Alzheimera, współtwórcą poradnika TENA o trudnych początkach bycia opiekunem osoby bliskiej, która zmaga się z chorobą Alzheimera. Opieka nad chorym na Alzheimera – od czego zacząć? W grupie osób z otępieniem pobudzenie występuje u ok. 50% chorych i jest częstą przyczyną kontaktu z lekarzem. Istnieje wiele definicji pobudzenia. Najprostsza określa je jako stan nadmiernej lub niewłaściwej aktywności ruchowej i/lub werbalnej połączony z uczuciem wewnętrznego napięcia i zwiększoną reaktywnością na bodźce. O firmie. Usługi pielęgniarsko-opiekuńcze – Rodzinny Dom w Zielonce k. Wołomina. Nasz Rodzinny Dom, położony w Zielonce pod Warszawą, od 2013 roku otacza opieką osoby cierpiące na chorobę Alzheimera. Jesteśmy placówką opiekuńczą, która skupia się na pomocy ludziom starszym, niepełnosprawnym, potrzebującym wsparcia w UdNHrFY. Pani Joanno, zawsze gdy czytam podobne historie jestem pełna podziwu i szacunku dla osób, które potrafią dać z siebie tak wiele drugiemu człowiekowi. Zwłaszcza, że z tego co przeczytałam na blogu to mama Pani partnera, więc wiele osób mogłoby się z takiej relacji wycofać. Sam pomysł prowadzenia tego rodzaju wirtualnego pamiętnika jest bardzo dobry, pomocny nie tylko dla Pani ale dla innych osób borykających się z podobną sytuacją. Najtrudniejsze jest to, że jest Pani w opiece nad Mamą praktycznie sama. Nie znam dokładnie sytuacji, ale może warto wziąć różne opcje pod uwagę np. zatrudnienie dodatkowej pomocy w sprzątaniu lub/i opiece nad chorą, aby choć częściowo odciążyć Panią od obowiązków. Ma Pani prawo do pomocy z Ośrodka Opieki Społecznej, istnieją stowarzyszenia takie jak Polskie Stowarzyszenie Pomocy Osobom z Chorobą Alzheimera i in. Przez tego typu instytucje organizowane są turnusy rehabilitacyjne dla chorych, które dają czas opiekunom na odpoczynek, wyjazd. Warto z czegoś takiego skorzystać. Może Pani porozmawiać ze swoim mężczyzną na temat jego włączenia się w opiekę, chociaż częściową. Na pewno są osoby w rodzinie bądź sąsiedztwie, które mogłyby Państwu pomóc, przynajmniej w czuwaniu nad Mamą kilka godzin w tygodniu tak aby mogła Pani spokojnie zrobić zakupy itp. Każdego dnia powinna mieć Pani trochę czasu dla siebie, na spokojny spacer z psem, na chwilę relaksu. Warto też pomyśleć o grupie wsparcia dla osób, które mają podobny problem bądź spotkaniach z psychologiem. Na ten moment jest to Pani bardzo potrzebne. Przede wszystkim kontakt z innymi, oderwanie się od domowej rzeczywistości, spojrzenie na sytuację z dystansu. Moim zdaniem powinniście Państwo obydwoje porozmawiać o obecnej sytuacji i znaleźć możliwe drogi rozwiązania problemu. Najlepiej wziąć pod uwagę wszystkie możliwe opcje pomocy, a następnie uszeregować je od najbardziej akceptowalnych do tych, które Państwo zupełnie wykluczacie. Łączę pozdrowienia. Witam serdecznie Wszystkich ! Zacznę od tego, że jestem nowym użytkownikiem . Od 2005 zajmuje się Mamą chorą na Alzheimera obecnie tzn od leży (jeszcze trochę wstaje ale to jest już wyjątek. Niestety robię całą prace sama przez 24godz. na dobę , zaczęłam pisać blog w ramach odreagowania no i po to żeby innym opiekunom pomóc w pracy (wiem że każdy przypadek jest inny ale nie ma nigdzie praktycznych podpowiedzi jak sobie radzić w trudnych sytuacjach ).Mnóstwo czytam na temat Alzheimera Ale w tym wszystkim zapomniałam całkowicie o sobie ! Teraz jestem wrakiem człowieka i mam prostą drogę do pokoju bez klamek! Za jakieś 3lata Mama zgaśnie i wtedy nie poradzę sobie z rzeczywistością z normalnym życiem . Jak mam sobie pomóc w warunkach domowych bo obecnie wychodzę tylko z psem z oczywistych powodów ?! Pozdrawiam Joanna Opieka sprawowana nad chorym na Alzheimera, jest pracą bardzo trudną i wyczerpującą. Spada ona zwykle na najbliższe otoczenie i wywierając na nim trwałe piętno. Dotyka jednak najbardziej tych, którzy sprawują codzienną opiekę nad chorym nieradzącym sobie z czynnościami życia codziennego. Opiekunowie są często skazani na zajmowanie się nim przez całe lata. Sytuacja ta powoduje, że izolują się oni zupełnie ze świata społecznego, zapominąjc o sobie, o radościach życia. Jak sobie z tym radzić? Osoba opiekująca się chorym na alzheimera bierze na siebie trud nieustającego dyżuru. W miarę jak choroba postępuje, wymaga od opiekuna coraz większego wysiłku fizycznego oraz odporności psychicznej. Najczęściej opiekunem jest współmałżonek, a ponieważ choroba Alzheimera dotyka osoby w wieku podeszłym, po 60. roku życia i później, sam jest często nie w pełni sił. W związku z tym bardzo ważna staje się pomoc i wsparcie rodziny oraz przyjaciół. Na chorobę Alzhaimera cierpi u nas ok. 250 tys. mężczyzn i kobiet. W Polsce ponad 90 proc. chorych na Alzheimera przebywa w domu od początku choroby, aż do kresu życia, a ich opiekunami są osoby z najbliższej rodziny. Takie rozwiązanie ma oczywiste plusy - dom to miejsce, które chory zna najlepiej i tu czuje się najbezpieczniej. Opiekun też potrzebuje wsparcia: Pierwszą reakcją w sytuacji gdy osoby dowiadują się, że ich bliski cierpi na chorobę Alzheimera jest zwykle rozżalenie, bunt. Następnie przychodzi przerażenie: jak ja temu podołam? Tymczasem, zaakceptowanie diagnozy, to pierwszy warunek poradzenia sobie z trudną sytuacją. Następnie bardzo ważną sprawą jest pozyskanie jak najwięcej informacji o chorobie: od lekarzy, z fachowych książek i od członków stowarzyszeń zrzeszających ludzi z takimi problemami. Opiekunowie często martwią się, jak zareaguje otoczenie na wieść, że ich członek rodziny zachorował na Alzheimera. Izolują więc chorego i jednocześnie siebie. Tymczasem psycholodzy doradzają, by mówili o swoim problemie jak największej liczbie osób. Nie trzeba się wstydzić, że nasz bliski jest chory. Może któraś osób wyjdzie z chorym na spacer, pogra z nim w karty, obejrzy fotografie z dawnych lat? Nie wiedząc jednak wiele na temat choroby, boją się urazić bliskich chorego i dlatego nie oferują pomocy. Dobrze jest, jeśli o problemie wiedzą sąsiedzi czy personel najbliższych sklepów. Gdyby chory wyszedł z domu i zgubił się - pomogą mu odnaleźć drogę powrotną. Osoba cierpiąca na Alzheimera powinna zawsze mieć przy sobie adres i numer telefonu: najlepiej na specjalnej, przymocowanej do ubrania wszywce lub na bransoletce. Dziesięć złotych reguł opiekuna (zrób to koniecznie): Zostań członkiem grupy wsparcia. Przyjmij każdą pomoc, którą ktoś ci oferuje. Nie bój się prosić innych o dotrzymanie choremu towarzystwa, gdy musisz wyjść z domu. Jeśli pracujesz, zrób wszystko, co możliwe, by nie rezygnować z pracy. Nie spodziewaj się, że będziesz ciągle w stanie wykonywać wszystko, co wcześniej ci się udawało; nie stresuj się - tak po prostu musi być. Zapewnij sobie odpoczynek - skorzystaj ze wsparcia rodziny, przyjaciół, ludzi ze stowarzyszenia. Utrzymuj kontakty towarzyskie i rozwijaj swoje zainteresowania. Pamiętaj, że masz prawo do przyjemności - zadowolony lepiej wypełnisz swoje obowiązki. Nie obarczaj się winą za to, że czasem tracisz cierpliwość. W chwili załamania zadzwoń i porozmawiaj z kimś, kto cię zrozumie. By nie okazać, że za chwilę wybuchniesz - wyjdź z pokoju i wróć, gdy będziesz spokojniejszy. Przyjazny dom osoby chorej na alzheimera: na początku wystarczy ułatwić choremu wykonywanie codziennych czynności; usunąć z podłóg małe chodniki, a większe przymocować, by się nie ślizgały; z trasy codziennych wędrówek usunąć drobne przeszkody, np. stołki; pamiętać o odkładaniu rzeczy na miejsce, by chory łatwiej je odnajdował; usunąć zasuwki, zatrzaski, by nie mógł się niechcący zamknąć; ważne jest też ułatwienie choremu orientacji w przestrzeni - można np. oznaczyć kolorowymi strzałkami drogę do łazienki; później należy zadbać o bezpieczeństwo chorego, np.: ostre przedmioty, leki, środki czystości trzymać w zamkniętych szafkach; schować zapałki i zapalniczki; uniemożliwić korzystanie ze zmechanizowanych sprzętów gospodarstwa domowego; odłączać dopływ wody i gazu, gdy chory musi zostać sam w domu. Pozwólmy choremu wykonywać drobne czynności. Włączajmy go do życia towarzyskiego. Wzmocni to jego wiarę, że nadal jest pełnoprawnym członkiem rodziny. Co wiemy o chorobie Alzheimera? Choroba Alzheimera jest przewlekłą, postępującą chorobą zwyrodnieniową ośrodkowego układu nerwowego- najczęstsza przyczyną otępienia ( stanowi około 50% przypadków demencji po 65 Jej efektem jest stopniowy zanik neuronów (komórek nerwowych) w mózgu. Z wiekiem giną one u każdego z nas, ale w chorobie Alzheimera ten proces jest bardzo szybki. Neurony giną, a w ich miejsca wkraczają złogi pewnego białka (beta-amyloidu), które uniemożliwia przepływ informacji między pozostałymi komórkami nerwowymi. W zaawansowanych stadiach choroby cały mózg pacjenta poprzetykany jest blaszkami beta-amyloidu. Jej obraz kliniczny zależy od zaawansowania choroby ale może także różnić się u poszczególnych osób. Choroba Alzheimera charakteryzuje się długotrwałym okresem bezobjawowym. Nieprawidłowości patologiczne w mózgowiu pojawiają się ok. 10-20 lat przed objawami zaburzeń funkcji poznawczych i znacznym ubytkiem neuronów. Początkowo występują subiektywne zaburzenia pamięci, potem łagodne zaburzenia funkcji poznawczych z następnie rozwija się otępienie. Największemu zaburzeniu ulega świeża pamięć deklaratywna, umożliwiająca uczenie się nowych faktów, następnie pamięć epizodyczna; pojawiają się trudności w ocenie sytuacji, w planowaniu, zaburzenia orientacji wzrokowo-przestrzennej oraz mowy ( afatyczne), praksji i gnozji. Zaburzenia funkcji poznawczych i wykonawczych stopniowo narastają. W późniejszych etapach wzrasta napięcie mięśni typu pozapiramidowego oraz utrata kontroli nad zwieraczami i mogą pojawić się napady padaczkowe. Chory traci zdolność do wykonywania wszystkich czynności i traci kontakt z otoczeniem. U pacjentów z chorobą Alzheimera a szczególnie często w zaawansowanych fazach rozwoju choroby rozwijają się objawy psychopatologiczne w postaci : objawów psychotycznych ( omamy, urojenia) zaburzeń emocjonalnych ( depresja, mania, dysforia, zaburzenia lękowe) pobudzenia, agresji nieprawidłowych zachowań ruchowych (np.: wędrowanie) zaburzenia snu zmiany osobowości ( apatia, odhamowanie) trwa zwykle 6 - 14 lat i różnie przebiega ujawnia się zwykle u ludzi 60 - 65-letnich na Alzheimera nie ma skutecznego lekarstwa (dostępne na naszym rynku środki - spowalniają nieco rozwój choroby) Gdzie szukać pomocy: - Małopolska Fundacja Pomocy Ludziom Dotkniętym Chorobą Alzheimera, Os. Słoneczne 15,Kraków tel: (012) 410 54 20, email: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. - Polskie Stowarzyszenie Pomocy Osobom z Chorobą Alzheimera, Warszawa, ul. Hoża 54/1, tel. (022) 622-11-22- Lokalne organizacje alzheimerowskie - adresy znajdują się na stronie: Polska Fundacja Alzheimerowska, Warszawa, ul. Widok 10, tel. (022) 827-35-86 - Wrocławskie Centrum Alzheimerowskie, Wrocław, ul. Sikorskiego lokal 7h, tel. 533 260 085, email: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi

forum opiekunów osób chorych na alzheimera